نهاية الايجاز فی دراية الاعجاز

● نهاية الايجاز فی دراية الاعجاز / بلاغت / عربی nihāyat-ul ījāz fī dirāyat-il i‘jāz فخر رازی، محمد بن عمر، 544؟ - 606 قمری faxr-e rāzī, mohammad ebn-e ‘omar (1150 - 1210) اهداء به: صدرالوزراء مجدالاسلام او در دیباچه می گوید: عبدالقاهر جرجانی در زمینه علم بیان دو کتاب به نام‌های «دلائل الاعجاز» و «اسرار البلاغة» تألیف نموده و در استخراج اصول و قوانین آن تلاش زیادی کرده اما ترتیب فصول و ابواب را رعایت نکرده است و من قواعد و فوائد آن دو را با رعایت ترتیب فصول و ابواب در یک «مقدمه» و دو «جمله» تنظیم نمودم: المقدمة، مشتمل بر دو فصل: 1) فی ان القرآن معجز و ان الاعجاز فی فصاحته الدلیل (کذا) علی کون القرآن معجزا، 2) فی شرف علم الفصاحة؛ فصل 1. فی المفردات و هی مرتبة علی مقدمة و قسمین؛ فصل 2. فی النظم و هی مشتملة علی ستة ابواب. (براتعلی غلامی مقدم) آغاز: الحمدلله المنزه عن مشابهة المحدثات و الممكنات المقدس عن مشاكلة المخلوقات و الكائنات المتعالى عن ان تحيط به الأمكنة و الأحيان انجام: و ربما كان المتباين فى اللفظ مكرراً، فهذا ما اردنا ایراده فی هذا الكتاب، و لنختم الكتاب حامدين لله ... چاپ: قاهره، مطبوعات الآداب، 1317ق، 168ص؛ عمان، محقق: ابراهیم السامرى ومحمد بركات حمدى ابو علی، دار الفكر للنشر والتوزيع، 214ص، 1985م. [کشف الظنون 1986/2]