نقاش و صورت

● نقاش و صورت = مثنوی ناصر علی / شعر / فارسی naqqāš va sūrat = masnavī-ye nāser ‘alī سهرندی، ناصر علی، 1048 - 1108 قمری sahrandī, nāser ‘alī (1639 - 1697) در قالب مثنوی سروده شده، و شامل حدود 600 بیت است. موضوع آن: نقش صورت آفرینش، به قلم نقاش هستی، حضرت حق است. ناصر علی بر آن است که خداوند آدمی را بر صورت خود آفریده، پس هر چه هست، اوست، او که نقاش صور هستی است. آدمی این جلوه آب و رنگ، پاره‌ای از ذات حضرت احدیت است و از او جدا نیست و در واقع هیچ کثرتی در میان نیست. هر چه هست، وحدت و یگانگی است. هرچه هست در وجود آن یگانه فانی است. او در سرودن این مثنوی عارفانه، نهایت هنرمندی را به کار برده و در آفرینش استعارات و تشبیهات تازه و دیگر آرایه‌های ناب بدیعی، تلاش کرده است. آغاز: الهی ذره‌ای دردی به جان ریز ×× شرر در پنبه‌زار استخوان ریز/ بسوز از محبت پیکرم را ×× به آتش رنگ کن بال و پرم را انجام: نبازد تا چراغ آسمان رنگ ×× نیاید تا به مینای فلک سنگ / جهان در سایه احسان او باد ×× فلک قایم به فرزندان او باد چاپ: در گنجینه بهارستان، بخش ادبیات فارسی، جلد اول، ص 225-258، به کوشش مهدی داداشی آرانی، تهران، کتابخانه مجلس، 1380ش [نسخه‌های منزوی 3281/4؛ الذریعة 325/19؛ مشترک پاکستان 982/8]