نفس رحمانی

● نفس رحمانی / عرفان و تصوف / فارسی nafas-e rahmānī موسی بن داود mūsā ebn-e dāvūd اهدا به: پیر دستگیر سلطان سید عبدالرحمن حسینی قادری تاریخ تألیف: حدود 1185ق در سیر و سلوک و معرفت راه حق و شرایط مراد و مریدی، به درخواست صاحبزاده سید علی محمد و به نام پیر دستگیر سلطان سید عبدالرحمن حسینی قادری. با دیباچه‌ای از شیخ موسی. در دیباچه آمده برخی مریدان سید عبدالرحمان خواهش کردند رساله‌ای در علم سلوک بنگارد، آن حضرت پذیرفته و به شیخ موسی دستور دادند «کاغذ و قلمدان بیاورید و هرچه از باطن به نفس ظهور آید آن را تحریر نماید». بخش عمده آن عرفان نظری است: الوهیت و تجلی، مراتب وحدت، مرتبه حدوث، احدیت، حقیقت، قلب و روح جمادی ... و می‌رسد به «الطرق الی الله بعدد انفس الخلایق» و سلوک. آغاز: بسمله.حمدی که بر کرسی‌های السنه کاینات ... جلوه گر گردد سزای شاهدی است که عرایس شئونات را به اظهار حب ذاتی در خلوت خانه غیب مشاهده کرده ... بدانکه ذات من حیث هی هستی محض است انجام: انوار تجلیات الهی بر دل پدیدار شوند که همه مراتب درین حالت مکاشفه شود. بالله التوفیق [فهرستواره منزوی 1042/8]