نفحة الیمن فیما یزول به الشجن

● نفحة الیمن فیما یزول به الشجن / داستان، ادبیات / عربی nafḥat-ul yaman fīmā yazūl bihi-š šajan شروانی، احمد بن محمد، 1200 - 1250؟ قمری šarvānī, aḥmad ebn-e mohammad (1786 - 1835) تاریخ تألیف: 1222ق رساله‌ای است متین در حکایات لطیفه و نکات ظریفه از مطالب گوناگون. این کتاب بعد از ذکر حکایات و ظرائفی چند نسخه از رسائل ادبی و تمثیلی را از جمله دو رساله منية اللبیب محمد جزائری و جوهر الفرد علی فرزند محمد ماردینی را در متن رساله آورده و به نام کتاب‌ها و مؤلفین آن اشعار نموده است. مؤلف از ادبای هند و ساکن کلکته بوده است. مشتمل بر پنج «باب»: باب 1. صد و چهل حکایت؛ 2. مناظرة الرجس و الورد و مناظرة المنجم و الطبيب؛ 3. مقاطیع و قصاید؛ 4. اربع لامیات (لامیه‌های چهارگانه)؛ 5. تغريد الصادح و الباغم. آغاز: الحمدلله الذی حلی البلغاء من عباده بحيلة اللطائف اذاقهم حلاوة بدائع المعانی ... انجام: ثلث من الدنیا اذا ما تحصلت لشخص فلایخشی من الضر و الضير غنی عن بنیها و السلامة منهم و صحة جسم ثم خاتمة الخير. چاپ: مشار عربی، ص962، تهران، سنگی، 1346ق، وزیری، 325+1ص؛ کشمیر، بدون تاریخ، رقعی، 414ص؛ دهلی، 1311-1312، 244ص؛ لاهور، 1866م، وزیری، 232+4ص؛ بمبئی، 1307ق، 315+4ص؛ هند، کانپور، 1912م، 72+4ص، به امر مولوی محمد سعید تاجر کتب کلکته با مدیریت محمد عبدالمجید. [الذریعة 258/24؛ خزانة الخیال محمد مؤمن جزائری شیرازی ص118؛ ایضاح المکنون 672/2؛ میراث مشترک ایران و هند: 1-196]