نشوة الوداد و هدية المعاد

● نشوة الوداد و هدية المعاد / داستان / فارسی našvat-ol vedād va hedyat-ol maʻād مجد الادباء خراسانی، اسماعیل بن محمد باقر، - 1321 قمری majd-ol-odabā’ xorāsānī,esmāʻīl ebn-e mohammad bāqer(- 1903) وابسته به: جواهر العقدين في فضل الشرفين شرف العلم الجلى و النسب العلى؛ سمهودی، علی بن عبدالله (844-911ق) تاریخ تألیف: 7 رجب 1320ق؛ محل تألیف: مشهد مقدس ترجمه‌ای نیکو از بخشی از کتاب «جواهر العقدين في فضل الشرفين: شرف العلم الجلى و النسب العلى» اثر سید ابوالحسن نورالدین علی بن عبدالله، حسنی سمهودی مدنی حصری شافعی که آن فصل را خواجه کلان، شیخ سلیمان بن ابراهیم، بلخی قندوزی حنفی (- 1293ق)، باب شصت و ششم کتاب خویش ينابيع المودة قرار داده است. (سید محمود مرعشی) آغاز: یا رب هییء لنا من أمرنا رشداً و اجعل [معو] نتك الحسنى لنا مدداً سپاس و منت بیقیاس خداوندی جل شأنه و عظم برهانه سزاست که امت مرحومه ... وبعد چنین نگارد بنده بزه کار ضعیف خاکسار انجام: گر یک نظر ز روی کرم سوی او کنی ×× اقبال روی سوی وی آرد زهر طرف چاپ: ایران، مشهد، دارالطباعه آستانه مقدسه رضویه، 1321ق، سنگی، وزیری کوچک، 42ص، به درخواست شاهزاده محمد علی میرزا حشمة السلطان نائب الايالة مملکت خراسان و سیستان [الذریعة 161/24؛ فهرستواره منزوی 487/1]