النبات

● النبات / طب / عربی an-nabāt وابسته به: الجامع لمفردات الادوية و الاغذية؛ ابن بيطار، عبدالله بن احمد (-646ق) گزیده‌ای است از «الجامع» ابن بیطار به ترتیب تهجی و هر حرفی در یک باب و مصور. در آن آمده در کراث شامی و در کندس «قال الرشید» و گویا از آن رشید الدین ابو المنصور بن ابی الفضل بن علی صوری (573-639ق) خواسته شده و کتاب او الادوية المفردة است. در مرقشیشه آمده: «قال صاحب المنهاج». در جامع ابن البيطار (4: 74) عباراتی از «الرحلة المشرقية» ابوالعباس الحافظ آمده که در این کتاب هم هست و او همان ابن الرومية النباتى الاشبیلی احمد بن محمد بن مفرج (1165-1239 م) باید باشد که در 613 به مشرق آمده و از اوست تفسیر اسماء الادوية المركبة من كتاب ديسقوريدوس و مقالة في تركيب الادوية (الطب العربی ص 190 و 191؛ خزرجی 2: 81 و 216-219). در آن آمده: «حروف الباء من حروف التهجی البابونج هو ثلاثة اصناف و الفرق بينهم فى لون زهر فقط و له اغصان طولها نحو من شبر شبیه باغصان التنمس و فيها شعب و ورق صغار دقاق ... هو الاقحوان عند العرب». از مقایسه اینجا با کتاب ابن بیطار برمی‌آید که کتاب از ابوالعباس نباتی نیست چه عبارتی از او درباره بابوتق آمده که در این رساله نیست.