المقام الاسنى فی شرح اسماء الحسنی

● المقام الاسنى فی شرح اسماء الحسنی / عرفان و تصوف، اسماء الله / عربی al-maqām-ul asnā fī š.-i asmā’-il ḥusnā از ناشناس، که از غیر کتاب همنامش از شیخ ابراهیم کفعمی (قرن 9) است. کار کفعمی به نام «المقام الاسنی فی تفسیر الاسماء الحسنی» که نسخه مستقلی از آن به دست نیامده است، به کوشش فارس الحسون در قم، 1412ق چاپ شده است. این نسخه چاپی از «البلد الامین و الدرع الحصین» بیرون کشیده شده است (پیشگفتار چاپ، 17). در دیباچه و انجامه نسخه در دست نام نگارنده نیامده است. پس از کلیتهایی آغاز می‌کند با «فصل»هایی بی‌شماره، سپس سربندها نانویس مانده است: فصل فی ان الاسم الشریف مشتق، فصل فی حدوث الاسماء، فصل فی معنی حروف المعجم ... آنگاه نام‌های پروردگار را بی ترتیب الفبایی گزارش کرده است: القدوس، السلام، المؤمن، المهیمن، العزيز، الخالق ... و می‌انجامد به: الوارث، الرشید، الصبور. هر چند نسخه تازه است ولی متن کهنه به نظر می‌رسد. در آن از «غریب القرآن» محمد بن عزیز سجستانی (د 330ق/941م). یاد می‌کند. برای نشانی: النور، الله نور السماوات و الارض. قال الرضا علی بن موسی (ع) هاد لاهل السماوات و هاد لاهل الارض. و فی روایة البرقی هدى من فی السماوات و هدى من فی الارض. و قال الازهری ... . [الذریعه 5/22 «المقام الاسنی ...» کار کفعمی؛ حاجی خلیفه 1784/2 «المقام الاسنى فی کیفیة العمل بالاسماء الحسنی» که از «بونی» بدون نام نگارده، نقل کرده است، پیشگفتار چاپ «المقام الاسنی ... » 1412ق]