المفصح فی الإمامة

● المفصح فی الإمامة / کلام و اعتقادات / عربی al-mafṣaḥ fī-l imāma شیخ طوسی، محمد بن حسن، 385 - 460 قمری šayx-e tūsī, mohammad ebn-e hasan (996 - 1069) رساله فصل‌بندی خاصی ندارد و فقط در یک باب انحصاراً به اثبات امامت علی بن ابی طالب علیه السلام به روش کلامی و نقد شبهات آن پرداخته شده است. آن‌گونه که از مقدمه رساله برمی‌آید، شیخ طوسی این رساله موجز استدلالی را در پاسخ فردی که از امامت امیر المؤمنين سؤال نموده، به رشته تحریر درآورده است. مؤلف نصوص متواتری را که در اثبات امامت دوازده امام به ویژه ولایت بلافصل حضرت امیر المؤمنين صلوات الله علیه وارد شده، بررسی می‌نماید و خاطر نشان می‌کند که این همه دلائل متواتر در زمان‌های مختلف نمی‌تواند خلاف واقع باشد. به نقل آقا بزرگ صاحب الذریعة یک نسخه نزد مرحوم «محدث نوری» بوده که پشت کتاب نهاية شیخ به خط «ابی المحاسن» کتابت شده بوده، و نسخه دیگری در کتابخانه «راجه فیض آباد» قرار داشته است. در فهرست طوسی از آن نامی نبرده ولینجاشی از آن نام یاد کرده است. این رساله بسیار قلیل الوجود است و نسخه‌های اندکی از آن معرفی شده است. آغاز: الحمدلله رب العالمين و صلاة على خيرته من خلقه محمد الطاهرين من عترته و سلم تسليما سألت ايها الشيخ الجليل اطال الله بقاءك ادام تأييدك املا كلام فى صحة امامة اميرالمؤمنين على بن ابى طالب صلوات اله من جهة النصوص المروية في ذلك و بيان وجه الاستدلال منها ... باب الدلالة على اميرالمؤمنين ... بابالدلالة على امامة امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام يدل على امامته عليه السلام ما تواترت به الشيعة مع كثرتها و تباعد ديارها ... انجام: فانه يجد منذلك ما لا زيادة عليه انشاءالله عزوجل، الحمدلله رب العالمين و الصلاة و السلام على محمد و آله الطيبين الطاهرين بحمدالله و منه و حسن توفيقه و الصلاة على نبينا من خير خلقه و آله الحمدلله الذى هدانا لهذا و ما كنا لنهتدى لولا ان هدانا الله و الحمدلله الذى اولاً و آخراً و ظاهراً و باطناً. تم. چاپ: «الرسائل العشر» شیخ، قم، مؤسسه النشر الاسلامی، 1403ق، تصحیح رضا استادی، ص117-139، [الذريعة: 369/21؛ مكتبة اميرالمؤمنين 361/4؛ رجال نجاشی ص 288؛ فهرست طوسی ص 161]