معما (2)

● معما (2) / معما / فارسی mo‘ammā جامی، عبدالرحمن بن احمد، 817 - 898 قمری jāmī, ‘abd-or-rahmān ebn-e ahmad (1415 - 1493) این رساله دومین کتاب جامی در معما است که در نسخه شماره 102 دانشگاه تهران «متوسطه =میانه» نامیده شده است. جامی در این کتاب نیز مانند نخستین معمای خود «حلیلة الحلل» دستورهای معما را در سه بخش «تسهیلی، تحصیلی، تکمیلی» آورده است. این کتاب جامی برخلاف دیگر کتاب‌های وی دیباچه ندارد، و آنرا به کسی پیشکش نکرده، و نام خود نیز در آغاز نیاورده است. (علینقی منزوی) آغاز: ای اسم تو گنج هر طلسمی ×× قانع ز تو هر کسی باسمی / هم اسم توئی و هم مسما ×× عاجز شده عقل از این معما. معما کلامی است موزون که دلالت کند بر اسمی از اسماء بطریق اشارت و ایما دلالتی که پسندیده طبعهای سلیم و ذهنهای مستقیم افتد و ناظم معما را ناچار است از دو امر ... انجام: برد جامی ره سوی دربان عجب رمزی شنید ×× کامد از فکرت در آن نام دلارا می پدید [نسخه‌های خطی فارسی منزوی 2184/3و2185و 2188 و 496/2]