معالم التنزیل و حقایق التأویل

● معالم التنزیل و حقایق التأویل = تفسیر فراء = تفسیر بغوی / تفسیر / عربی maʻālim-ut tanzīl wa ḥaqāyiq-ut ta’wīl = tafsīr-i farrā’ = tafsīr-i baġawī بغوی، حسین بن مسعود، 436 - 510؟ قمری baqavī, hoseyn ebn-e masʻūd (1045 - 1117) تفسیر متوسط و معروفی است بر قرآن کریم که مؤلف در آن به آرای صحابه و تابعین وتابعی استناد فراوان نموده است. وی دراین تفسیر علاوه بر برخی تأویلات و تفسیر به مأثور، چنانچه آیه‌ای را موضوع آیه دیگر دانسته به ذکر آن پرداخته و به قرائت‌های مختلف نیز توجه داشته است. در آغاز دارای سه مقدمه است در: فضل قرآن کریم، فضل تلاوت، ذم تفسیر به رأی. آغاز: بسمله. قال الشیخ الامام الاجل محیی السنه ... الحمد لله ذی العظمه و الکبریاء و العزه و البقاء و الرفعة. چاپ: ایران، چاپ سنگی، 1296ق؛ مصردر حاشیه لباب التاویل فی معانی التنزیل از خازن بغدادی، 1331و1332ق؛ منبیء(بمبئی)، سنگی، 1275-1276، رحلی؛ بیروت، 1405ق [سیر اعلام النبلاء 255/18 و 439/19؛ کشف الظنون 1726/2؛ معجم المؤلفین 61/4؛ ظاهریه علوم القران 289 - قرطای 1751؛ دارالعلم 41؛ الاوقاف العامة بغداد 151/1-156؛ الاوقاف العامة موصل 17/2 و 309/2 و 29/4 و 30/4] شرح و حواشی: 1- لباب التأویل فی معالم التنزیل؛ خازن، علی بن محمد (678-741) 2- معالم التنزیل (مختصر)؛ حسینی، عبدالوهاب بن محمد(-875) 3- رونق التفاسیر؛ قره حصاری، محمد بن نجیب (-950)