مصباح السعادة فی الغناء

● مصباح السعادة فی الغناء / فقه / عربی miṣbāḥ-us sa‘āda fi-l ġinā’ انجدانی، محمد ابراهیم بن محمدرضا، ق13 قمری anjodānī, moḥammad ebrāhīm ebn-e moḥammad-rezā (- 19c) تاریخ تألیف: 7 رجب 1283ق رساله مفصلی است در غنا و احکام آن مشتمل بر چند «مقدمه»و «مسائل» و یک «خاتمه». در آغاز درباره انگیزه خود از تألیف این رساله آورده: در 20 تا 25 سالگی به جهت اشکال در استماع غنا از حضور در مجالس عزاداری سید الشهداء محروم بودم لذا همت نمودم در تهذیب مسأله غنا تا پس از مدتی تصمیم گرفتم در این باره رساله‌ای تألیف کنم. مؤلف در این رساله از رساله غنا تویسرکانی و همچنین از رساله محقق سبزواری استفاده کرده است و در دو جای رساله از تویسرکانی با عنوان «بعض الاساتید» و «بعض الاساتید الاساطین» نام برده و از رساله تویسرکانی مطلبی نقل کرده است. آغاز: بسمله الحمدلله الذی جعل عباده المؤمنین من المعرضین عن اللغو الذی امر بالاعراض عنه فی کتابه المبین و صیرهم من المجتنبین عن قول الزور الذی امر بالاجتناب عنه فی متقن کتابه و سدد سماعهم و السنتهم عن التحرز عنه ... و بعد فیقول ... انی مذ کنت ابن عشرین حتی بلغت الی خمسة و عشرین لما اشکل الامر لی فی الاستماع بعض الاصوات ... انجام: وفقنی الله و ایاکم للطاعات و الاجتناب عن المعاصی و السیئات بحق محمد و آله سادات البریات صلوات الله علیهم ما دامت الارضون و السماوات و الحمد لله اولا و آخرا و ظاهرا و باطنا. چاپ: در مجموعه میراث فقهی غنا و موسیقی جلد دوم، قم، مرکز تحقیق مدرسه ولی عصر، نشر مرصاد، 1376ش، با تصحیح ابوالفضل حافظیان