لیلی و مجنون

● لیلی و مجنون / شعر / فارسی leylī va majnūn هاتفی، عبدالله بن محمد، - 927 ؟ قمری hātefī, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad(- 1521) اهداء به: سید قاسم بن امیر منصور محل تألیف: هرات نخستین مثنوی از «پنج گنج» اوست، در بیان حالات عاشقانه لیلی و مجنون که به پیروی از نظامی و به اجازه دایی خود جامی، در حدود 3900 بیت سروده است. پس خطبه آغاز می‌شود با مناجات، نعت، معراج، منقبت حضرت علی، نصیحت پیران، سبب نظم کتاب، صفت قلم، نصیحت. آنگاه تولد مجنون، به مکتب رفتن و دلباختن بر لیلی و ... در سبب نظم گوید: «آن نور یقین، سرچشمه معنی ×× سید قاسم، جهان معنی ... این تحفه که در جهان ثمر شد ×× در شهر هرات نامور شد». آغاز: این نامه که کرد خامه بنیاد ×× توقیع قبول روزیش باد/ طغراش بنام پادشاهی ×× کو راست چو عرش بارگاهی انجام: این نامه نام بخش نامی ×× چون یافت سعادت تمامی / کردند ندا از این کهن دیر ×× کاحسنت احسنت تم بالخير چاپ: بمبئی، 1788م؛ چاپ مضبوط‌تر این مثنوی در «دوشنبه» به سال 1962م منتشر شده؛ روسیه، 1962م [نسخه‌های منزوی 3114/3؛ کشف الظنون 1572/2؛ هدية العارفين 471/2؛ ريحانة الادب 346/6]