گلستان بیان

● گلستان بیان / قرائت / فارسی golestān-e bayān نیشابوری، ذبیح الله بن حسن، ق14 قمری neyšābūrī, zabīh-ol-lāh ebn-e hasan(- 20c) تاریخ تألیف: 7 شوال 1343ق رساله‌ای است بدون تبویب در عمده مباحث تجوید که با تکیه بر مطالب کتب کفایة الحفاظ، جواهر القران و رسالة الحمدیه و افادات حاج سید محمد عرب نگاشته شده است. برخی مباحث رساله عبارت است از: شرط ضروری قاری از قبیل استعاذه، ترتل، حسن صوت، تقویم یا راحت خواندن، تملین، تحقیق، توضیح، توقیر، تبیین، تلخیص، تحریر و تحسین، معایب قاری: مضیع، تمطیط، ترجیع، زمزمه، عنعنه، تطویل و غیر آن، رایحه دیگر در نکات متفرقه مانند رموز سجاوندی، شرطیه بدانکه لحن به معنی غلط خواندن است (احتمالات قرائت غلط کلمات شریفه را در آیات قرانیه به ترتیبسوره‌ها ذکر کرده است) در بیان تعریف دندان، بیان مخارج حروف، بیان ادغام و اظهار و اخفاء، در بیان مدات، در بیان میم ساکن، در بیان تفخیم و ترقیق. در بیان بعضی متفرقات.