کنوز الشعراء

● کنوز الشعراء / شعر / فارسی konūz-oš šo‘arā’ بهبهانی، صدرالدین محمد behbahānī, sadr-ed-dīn mohammad تذکره و جنگی است که شعرهای چند تن از معاصران خود را هم در آن آورده و از شاعران دیگر که در تذکره‌ها یکی دو بیت بیش از آنها نیامده شعرهای بسیاری یاد نموده و سروده‌های خود او هم در آن هست این جنگ بر روی مضمون و موضوع تدوین شده و نزدیک به ده هزار بیت از شعرهای برگزیده دارد. فهرست ابواب و فصول: باب 1. توحید باریتعالی؛ 2. نعت حضرت رسالت؛ 3. منقبت حضرت امیر المؤمنین؛ 4. در نصیحت خواص و عوام مردم روزگار؛ 5. در نصیحت ملوک و بزرگان؛ 6. صفت عشق؛ 7. صفت حسن؛ 8 تعریف راستی؛ 9. صفت صبر و تحمل؛ 10. صفت خاموشی؛ 11. تعریف زرق و ریا؛ 12. آنکه دوستی ساختگی معلل به غرض بقای نمی‌دارد؛ 13. صفت توکل و قناعت؛ 14. مذمت کبر و غرور؛ 15. صفت سخا و کرم؛ 16. مذمت تعجیل و شتاب؛ 17. مذمت عیبجویان و غیبت گران؛ ... 43. اظهار خوشحالی و مسرت به دیدن یاران و دوستان؛ 44. اظهار هم و غم روزگار؛ 45. اظهار کدورت از خویشان و از ادنای زمان؛ 46.اظهار کدورت خاطر از گردش فلک؛ 47. از اظهار شکایت از ناسازگاری روزگار؛ 48. اظهار مردی و ظاهر و باطن یکی بودن؛ 49. اظهار عدم اندیشه و خوف از ابنای زمان؛ 50. اظهار عدم قدرانی و معلوم نشدن قدر هر کس؛ 51. در آنکه هیچکس از جور زمان مردم به هیچ نوع خلاصی ندارد؛ 52. اظهار ضعف و زبونی در عشق. [فهرستواره منزوی 1932/3]