کلیات

● کلیات / شعر / فارسی kollīyāt صفای اصفهانی، محمد حسین بن سبز علی، 1269 - 1322 قمری safā-ye esfahānī, mohammad hoseyn ebn-e sabz ‘alī (1853 - 1904) شاعر که اهل اصفهان است و در خراسان ساکن بوده، اشعار بلندی در مدح ائمه (ع) خصوصاً امام رضا (ع) و حضرت علی (ع) و حضرت امام زمان (ع) سروده است. اغلب قصاید و غزلیات وی در بیان مراتب و مقامات عرفانی است و از جهت ادبی قابل توجه است. این دیوان در زمان حیات شاعر تدوین شده است. دیوان شاعر دوبار در تهران به چاپ رسیده بار اول به کوشش مظاهر مصفی در سال 1337ش در 54 ص با عنوان«برگی از دیوان صفای سپاهانی»، بار دوم در تهران سال 1338ش به کوشش احمد سهیلی خوانساری در 380ص با عنوان«دیوان صفا اصفهانی». لغت نامه دهخدا شرح حال صفای اصفهانی را آورده و می‌گوید که در سال 1309ق وفات نموده است. معلوم نیست شاعر مورد بحث ما همان شخصی است که در دهخدا ذکر شده یا شخص دیگری است.شاعر در قصیده مباهاتیه خود می‌گوید: «من صفاهانیم اما به خراسان ویم ×× عقل حیران من از کار خراسان من است». [نسخه‌های منزوی 2406/3]