کلام بعث به لابی جعفر یوسف بن حسدای

● کلام بعث به لابی جعفر یوسف بن حسدای / نامه نگاری، طبیعیات / عربی kalām-un ba‘aṯa bi-hī li-abī ja‘far yūsuf ibn-i ḥasdāy ابن باجه، محمد بن یحیی، - 533؟ قمری ebn-e bājja, mohammad ebn-e yahyā (- 1139) نامه‌ای است که ابن باجه به دوست خود ابی جعفر یوسف بن حسدای نگاشته است. ابن حسدای از فضلای در علم طب بود و از اندلس به دیار مصر نقل مکان کرد و از آنجا مکاتباتی با ابن باجه داشت، از جمله همین رساله. در این نامه او ابتدائاً به نقد ابراهیم بن یحیی اندلسی تعالیمی معروف به زرقاله و نیز نقد ابن هیثم می‌پردازد، سپس مراحل تطور فکری خود را حکایت می‌کند و در انتها به دو مسأله از سماع طبیعی ارسطو می‌پردازد. آغاز: باسم الله الرحمن الرحیم و ما التوفيق الا به و من كلامه ما بعث به لابی جعفر یوسف بن حسدای، أما الزرقالة ابراهيم بن يحيى الأندلسي فلم يقع قط فی طريق الصناعة الهيئة ... عليه أمرها فهو يقول بحسب سوانحه و لوائحه فتضطرب اقواله انجام: حد الاضداد الفاعلة و المنفعلة هي اقدم حدودها (فان ارسطو حدها) في الثانية من كتاب الكون و الفساد بحدود متأخرة، و هذا عظيم (الغناء في) هذا العلم. هذا آخر كلامه فيما رد به على الزرقالة رحمه الله. چاپ: تحقیق جمال الدین العلوی در رسائل فلسفية، نصوص فلسفية غيرمنشورة (بيروت و دارالبيضاء، دارالثقافة و دارالنشر المغربية: بی‌تا)