کشکول

● کشکول / عرفان و تصوف / فارسی kaškūl جهان آبادی، کلیم الله بن نورالله، - 1142 قمری jahān ābādī, kalīm-ol-lāh(- 1730) تاریخ تألیف: ذیقعده 1101ق در یک «مقدمه» و دو «اصل» و یک «خاتمه»است و در موارد بسیار مسائل عرفانی را تحت عنوان «لقمه» بیان کرده است. نثر زیبایی دارد و با این‌که مؤلف فارسی زبان نبوده در ساختن ترکیب‌ها و جمله‌ها توانایی نشان داده است. در مقدمه کتاب از وجود مطلق، ذکر و بیان اقسام آن و تعریف وصل بحث شده است و از عبدالکریم جیلی و شیخ شرف الدین منیری و عبدالقادر گیلانی نام می‌برد و از شیعه شاذلیه نقل می‌نماید؛ وصل 1. در اذکار: ذکر شش ضربی، ذکر چهار ضربی؛ وصل 2. در مراقبات: بیان مراقبه، مشاهده و معاینه؛ خاتمه در بیان اینکه نتیجه اذکار و اوراد و مراقبات، محویت و طمس می‌باشد گفتگو نموده است. آغاز: بسمله، الحمد منه و علیه و الصلوة على منلديه اليه، اما بعد کشکول که از لقماتش لطیفه ربانی را قوت بخشد انجام: و هنوز بعضی اطوار در کتم توقف مانده است اگر اشاره می‌شود ... و اصحابه اجمعین چاپ: مشار فارسی، ج4، ص4085-4086؛ دهلی، سنگی، 1308ق./1891م، وزیری، 52+4صص