فضل علم و علماء

● فضل علم و علماء / اخلاق / فارسی fazl-e ‘elm va ‘olamā’ به نام یکی از شاهان صفوی که نامش در نسخه سفید مانده در این که در نبود امام زمان باید به پادشاه پناه برد و نیاز دانشمندان را برآورد و به مؤمنان نیکی کرد. در آن از میرزا محمد اشرف و میرزا محمدقاسم انجو و میرزا محمدجعفر انجو و میرزا غیاث الدین منصور انجو و وظیفه ای که برای آنها نوشته شده بود و از نواب صدر و قاضی متسید حنفی ملقب بدست غیب و محمد تقی اعتماد الدولة العلية الخاقانية و وظایف و مقرری سادات یاد شده است. آغاز: الحمدلله رافع درجات العلما و مفضل مدادهم علی الشهداء ... چنین گوید محرر این حروف غبار راه روان دین مبین ... انجام: و چون از عهده حق بندگی دودمان صفوی نشان بیرون آمدیم فلنحبس ههنا عنان اليراعة حامدین لله مصلین علی رسوله محمد و آله الطاهرین. [دنا 1062/7؛ فهرستواره منزوی 545/6]