فردوسیه

● فردوسیه / ادبیات / فارسی ferdowsīyye طغرای مشهدی، - 1100 قمری toqrā-ye mašhadī (- 1689) یکی از منشآت اوست، در وصف کشمیر، گل، سبزه، آبشار، باغ و کوهسار و ستایش از شاهجهان (1037-1068ق). آغاز: فردوسیه طغرا عبارتست از این تازه بوستان، که چون موسم اردیبهشت فکر بطراحیش پرداخته، و در زمین رضوان پسند کاغذش بجای گل و ریحان خط و خال حور و غلمان را نهال تحریر ساخته. قطعه (1): ای در طلب تو خانه بردوش سحاب× بارانی قطره در رهت سالک آب انجام: مطربان محفلش را بی تلاش ابر دست ×× جوش گلهای صدا در شاخسار ابر باد چاپ: در مجموعه رسائل فارسی، دفتر هفتم، مشهد، بنیاد پژوهشهای آستان قدس رضوی، 1385ش، به کوشش موسی الرضا باشتنی؛ کانپور، سنگی، 1266ق، وزیری بزرگ، 24ص (رسائل طغرا: صص 2-24)؛ 1302ق./1885م، (رسائل طغرا: 1-24)؛ 1288ق./1871م؛ لکهنو، سنگی، 1281، وزیری بزرگ، 192ص [فهرستواره منزوی 239/1]