فراق نامه

● فراق نامه / شعر / فارسی ferāq-nāme از سراینده‌ای با تخلص «مهجور» که تخلص خود را در آغاز و نیز در انجام آورده است: «مهجور چه عرصه را دهم طول ×× آن به که کف دعا بر آرم». مثنویی است در 115 بیت و در میانه می‌گوید: «وردم شب و روز این رباعی است: باز آی که در سوز و گدازم بینی ×× بیداری شبهای درازم بینی / نی نی غلطم که خود فراق تو مرا ×× کی زنده گذارد که تو بازم بینی».