غاية الامكان في معرفة الزمان و المكان

● غاية الامكان في معرفة الزمان و المكان = غاية الامكان في دراية المكان / عرفان و تصوف / فارسی qāyat-ol emkān fī ma‘refat-ez zamān va-l makān = qāyat-ol emkān fī derāyat-el makān عين القضاة، عبدالله بن محمد، 492 - 525 قمری ‘ayn-ol-qozāt, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (1100 - 1132) رساله ای عرفانی در چهار «فصل»: 1. پاسخ سؤالی در چگونگی قرب به حق تعالی؛ 2. التوحید؛ 3. المکان؛ 4. الزمان و معرفة كن فيكون. نام مؤلف در دیباچه نیامده، لذا نسخه‌ها به کسان مختلف نسبت داده شده است: تاج الدین محمود بن خداداد اشنوی همدانی (- قرن 7)، محمود گاوان (- 886)، میر سید علی همدانی (- 786ق)، فخرالدین عراقی (- 688ق)، عین القضات همدانی (- 625ق)، شیخ محمود شبستری (- 720ق)، ابوثابت صوفی دیلمی و عزیز الدین نسفی (-قرن 7). البته كشف الظنون و اکثر فهرست‌نگاران آن را از اشنوی دانسته‌اند گرچه به نام عین القضاة چاپ شده. در مفاتیح الغیب صدرای شیرازی از این رساله یادداشت شده است. آغاز: بسمله الحمدلله الذى لاآخر لاوليته و ولا أول لاخريته ولابطون لظاهريه ولاظهور لباطنه ولاكيف لذاته ولاوصف لصفاته ... بدان احسن الله تعلیمک و تفهیمک که چون پادشاه عزوجل به بنده خود خیری خواهد او را با خود آشنا کند ... انجام: و از آفات نفسانی و نزعات شیطانی نگاه داراد. بلطفه وسعته و رحمته وآخر دعوانا أن الحمدلله رب العالمین و صلی الله على خير خلقه محمد (ص) وآله أجمعين و لعنة الله على اعدائهم الى يوم الدين. چاپ: به کوشش رحیم فرمنش، تهران، 1360 ش [الذریعة 90/16؛ نسخه‌های منزوی 824/2؛ کشف الظنون 1190/2؛ دنا 749/7]