العهد

● العهد = العهد فی تزكية النفس = المعاهدة / فلسفه، سیر و سلوک، اخلاق / عربی al-‘ahd = al-‘ahd fī tazkīyat-in nafs = al-mu‘āhida ابن سینا، حسین بن عبدالله، 370؟ - 428 قمری ebn-e sīnā, hoseyn ebn-e ‘abd-ol-lāh (981 - 1038) رساله کوتاهی است در بیان اخلاق حسنه‌ای که التزام به آن، مورد عهد و پیمان انسان با خداوند است. عهد و میثاق یکی از رسوم خاص فرقه اسماعیلی است. از این گفتار دو تحریر در دست است: یکی کوتاه‌تر و در آن بنده‌ای با خدای خود پیمان می‌بندد و در آن صیغه مفرد به کار برده می‌شود، دوم کمی گسترده‌تر است و در آن دو تن هستند که با خدا پیمان می‌بندند و در آن صیغه تثنیه به کار برده می‌شود. آغاز: 1: بسمله. هذا ما عاهد الله به فلان و فلان، بعد ما عرفا ربهما و الهما و واهب العقل و القوة لهما و المبداء الاول لوجودهما ... 2: قال فى عهد عاهد الله تعالى لنفسه بعد ان اشار فيه الى نفسه انه عاهد الله تعالى بتزكية نفسه. انجام: بهذه الديانة كان الله لهما و وفقهما لما يتوخيانه بمنه. و هو حسبنا هاديا و معينا و حافظا و صلى الله على محمد و آله و سلم تسليما كثيرا. چاپ: در تسع الرسائل (قسطنطنیة: 1298م)؛ در مجموعه الرسائل (1328ق) [دنا 676/7 (23 نسخه)؛ الذریعه 362: 15؛ مصنفات ابن سینا -مهدوی: 182]