علم القرآن

● علم القرآن / علوم قرآن / عربی ‘ilm-ul qur’ān در آن از شیخ طوسی و شیخ بهایی و مجلسی و بحار او و فیض و صافی او و سید نعمة الله جزائری و سیوطی و جاحظ و غزالی و شیخ شرف الدین نجفی و تاویل الایات الباهرة او و بسیاری از بزرگان شیعی و از الدرة النجفیة و مجمع البیان و جوامع طبرسی یاد شده است. مؤلف شیعی امامی و گویا اخباری است ولی از مثنوی نقل و آن را تفسیر می‌کند و مولوی را بد نمی‌داند. چون نسخه از آغاز و انجام افتاده است شناخته نشده و چنین است باب‌هایی که در این نسخه دیده می‌شود: باب 2. بیان نبذ من اصطلاحاته و فیه فصول؛ باب 3. بیان الفصاحة و البلاغة و حسن الاسلوب و النکات التی احیابها مهجات القلوب و فیه فصول؛ باب 4. بیان ترتیب احکامه و اقسامه و فیه فصول؛ باب 5. بیان بعض الایات و تفسیرها و تاویلها فی فصول.