ظفرنامه

● ظفرنامه / شعر / فارسی zafar-nāme حمدالله مستوفی، حمدالله بن ابی بکر، - 750 قمری hamd-ol-lāh-e mostawfī, hamd-ol-lāh ebn-e abī-bakr (- 1350) مثنوی است به پیروی «شاهنامه» و دنبال‌گونه آن است، در تاریخ منظوم عرب، ایران، مغول تا ابوسعید در 3 «قسمت»: قسم الاسلامیه، قسم الاحکامیه، قسم السلطانیه، در 75000 بیت، در بحر متقارب، پس از سال 735ق به انجام رسانده است. در آن آمده: «در این نامه از هفتصد و چند سال ×× بگفتم حکایت زهر گونه حال ... ظفرنامه کن نام این نامه را ×× بدین تازه کن رسم شهنامه را ... کتاب نخستین زکار عرب ×× پدید آمده نکتهای عجیب / به اسلامی آن لقب آمده ×× چو اسلام از عرب آمده / کتاب دوم شرح حال عجم ×× در او گشته بیذا ز بیش و ز کم / به احکام آن را نهادم به نام ×× چو بر حکم دین آن دول شد تمام / کتاب سیوم آمده از مغول ×× فروزنده چون از چمن برگ گل / به سلطانی آمد مر آنرا خطاب ×× چو دارد به سلطان دین انتساب / کشیدم در این پانزده سال رنج ×× بگفتم سخن پانزده بار پنج / عرب بیست و پنج و عجم بیست هزار ×× مغول سی هزار آمد اندر شمار / ز هجرت شده هفتصد و سی و پنج ×× پر از رنج این نامه ام بود گنج». (احمد منزوی) آغاز: به نام خدایی که هست و یکی است ×× جز او در دو گیتی خداوند نیست [دنا 396/7؛ دیباچه زبدة التواریخ کاشانی چاپ دوم ص 10؛ مجله ادبیات تبریز 2/4 ص 150؛ ذیل ریو 1740 ش 253؛ فهرستواره منزوی 1016/2]