طریقت نامه

● طریقت نامه = دیوان عماد / شعر / فارسی tarīqat nāme = d.-e ‘emād عماد فقیه، علی بن محمود، 690؟ - 773 قمری ‘emād-e faqīh, ‘alī ebn-e mahmūd (1292 - 1372) در تصوف می‌باشد بنا بر تصریح ناظم آن در چهل سالگی و در زمان امیر مبارز الدین محمد (718-765) موسس آل مظفر از روی مصباح الهدایه به نظم آورده است: «محمد خسرو غازی منصور ×× که بادا چشم بداز دولتش دور / چهل سالم بفضل ایزد چنان داشت ×× که از جان شد علاقم (کذا) هر که جان داشت / ز بهر نظم عقدی گوهرم داد ×× دلی روشن ضمیری انورم داد / چو دارد با سخن جان آشنائی ×× زیمن بخشش لطف خدائی / همی کرد این هوس در دل گذاری ×× که باقی ماند از من یادگاری / که دستوری بود ارباب دین را ×× انیسی خاطر خلوت نشین را / بنظم آرم کتابی بی تکلف ×× ز مصباح الهدایه در تصوف / بباید گوهر درج سلف سفت ×× نه از تلقای نفس خویشتن گفت / کنم نقل از عوارف با تعرف ×× گزیده سیرت اهل تصوف / در او ده باب و در هر باب ده فصل ×× که باشد جمله را هم فرع و هم اصل»؛ فهرست ابواب ده گانه کتاب: 1. آداب خورد و خوراک و معاشرت صوفی؛ 2. معارف؛ 3. بعضی از اصطلاحات صوفیه؛ 4. مستحسنات متصوفه؛ 5. بیان علوم؛ 6. بیان اعتقادات صوفیه از مبدء تا معاد؛ 7. بیان اخلاق؛ 8 اعمال و آداب واجبات از صوم و صلوه و غیره؛ 9. مقامات و باب؛ 10. احوال و در این باب از محبت، شوق، غیرت، فرقت هیبت، قبض و بسط، فنا و بقا، اتصل و وصیت بحث نموده؛ خاتمه‌ای در نصیحت به امیر مبارز الدین دارد و کتاب به این دو بیت که شامل نام کتاب و تاریخ تألیف می‌باشد خاتمه یافته: طریقت نامه چون آمد بپایان ×× ز حق درخواستم تاریخی آسان / چو دل در شهر یار از مهر بستم ×× فتاد از غیب تاریخش به دستم». در حدود 2770 بیت است. (ابن یوسف شیرازی) آغاز: بنام آنکه جان را دانش آموخت ×× بنور عقل شمع دل بر افروخت / خرامان سرو بستان رسالت ×× که مهر از نور او دارد خجالت [دنا 359/7 (6 نسخه)]