صلاة الجمعة

● صلاة الجمعة = حرمة صلاة الجمعة في عصر الغيبة / فقه / عربی ṣalāt-ul jum‘a = ḥurmat-u ṣalāt-il jum‘a fī ‘aṣr-il ġayba اردوبادی، عبدالمطلب بن غیاث الدین محمد، ق13 قمری ordūbādī, ‘abd-ol-mottaleb ebn-e qīyās-od-dīn mohammad (- 19c) رساله مفصلی است در اثبات حرمت نماز جمعه و دو خطبه آن در عصر غیبت. مؤلف در این رساله ادله قائلین به وجوب عینی نماز جمعه را نفی نموده و خود را از شاگردان میر اسماعیل حسینی خاتون آبادی و میرزا ابراهیم نیشابوری خادم روضه رضویه معرفی می‌کند و در آن از رساله الشجرة طیبه خود یاد می‌کند. در پنج «باب»: 1. استدلال هولاء على وجوب العینى و جوابهم؛ 2. الروایات (روایاتی که قائلین به وجوب نقل نموده ومصنف آنها را رد می‌کند)؛ 3. تحقیق اثبات الاجماع المعتبر؛ 4. نقل كلام المتأخرین در این باب از آقا جمال با دعای سلمه الله یاد می‌کند؛ 5. ذکر ادلة التی تدل على منع صلوة الجمعه فی زمان الغيبة. آغاز: الحمدلله رب العالمین و الصلاة و السلام على محمد المصطفى شافع یوم الدین و علی آله و اصحابه ... اما بعد يقول الفقير الى الله الغنى ... هذه رسالة في حرمة صلوة الجمعة ...