شیر و شکر

● شیر و شکر / شعر / فارسی šīr va šekar شیخ بهائی، محمد بن حسین، 953 - 1030 قمری šeyx-e bahā’ī, mohammad ebn-e hoseyn (1547 - 1621) یکی از چهار مثنوی اوست، در شش بخش و دیباچه‌ای به نثر، عناوین بخش‌ها عبارت است از: 1. هشدار به گمراهان؛ 2. پند به روان گمراهان؛ 3. بدی دانش‌های رسمی و کلاسیک؛ 4. ستایش از دانش‌های دینی؛ 5. آرزوی همنشینی با اهل حال و ذوق؛ 6. توبه. آغاز: احمدالله علی جزیل آلائه و اصلی علی اشرف انبیائه، اما بعد این شکسته بسته چند است در بحر خبب که در میان عرب مشهور و معروفست ... ای مرکز دایره امکان ×× وی زبده عالم کون و مکان / توشاه جواهر لاهوتی ×× خورشید مظاهر ناسوتی انجام: کین نامه نامی نیک اختر ×× کاورده ز عالم قدس خبر / پیوسته خجسته مقامش کن ×× مقبول خواص و عوامش کن چاپ: مشار فارسی، ج3، ص3344؛ ایران، تهران، 1282ق، سنگی، رقعی کوچک، 12ص (68-79)؛ ایران، تهران، 1329ق، سنگی، جیبی، 13 (صص32-43)؛ ایران، تهران، 1293ق، سنگی، جیبی؛ ایران، تهران، کارخانه مشهدی محمد تقی، 1303ق، سنگی، جیبی، به درخواست آقا محمد زمان [نسخه‌های منزوی 2978/4؛ دنا 1281/6- 1283 (85 نسخه)؛ الذریعة 279/14 و 231/19 و 269/14 و 259/14؛ مشترک پاکستان 802/7؛ مکتبة امیرالمؤمنین 468/2 و 629/2؛ کتابشناسی شیخ بهائی، ص 405-409]