شریعت و طریقت و معرفت و حقیقت

● شریعت و طریقت و معرفت و حقیقت / عرفان و تصوف / فارسی šarī‘at va tarīqat va ma‘refat va haqīqat نورعلیشاه، محمد علی بن عبدالحسین، 1160؟ - 1212 قمری nūr-‘alī-šāh, mohammad ‘alī ebn-e ‘abd-ol-hoseyn (1747 - 1798) در حدود دویست بیت می‌باشد ولی عبارت و مطالب آن عادی نیست و خیلی به کتب افسانه و داستان شباهت دارد و قرینه‌ای که از نورعلیشاه باشد از خود رساله به دست نیامد. این رساله داستانی است از اسرار طلب و سلوک، تجلی و سریان حقیقت و ولایت و راز پیری و مریدی و پاره‌ای از آداب تصوف عامی و شاید برای خواندن در نقالی‌های و سخنوری‌های صوفیانه است. نشانه‌های دقیقی از منابع و مکتب‌های مختلف در آن به چشم می‌خورد. (مثلاً در سخن درباره آفرینش آدم و سرشت او از گل و از ازیل = شیطان) و نیز نشانی‌ها و اصطلاحات علی اللهی. از جمله نام‌هایی که در این داستان یاد شده: هفت شاهزاده (سلطان بابوس (ظ ناووس)، سید محمد کوره سوار، سید بوالوفاء سید حبیب شاه، سید شهاب الدین، سید مصطفی و میر)، استاد محمد دمشقی، رزبانو خاتون، سلطان صحاک، پیر علی، بن یامین، ایوت باغبان، شیخ عیسی و خانه او در پردیور و شاه بابا خوشین.