شرح الشافية

● شرح الشافية / صرف / عربی š.-uš-šāfīya جاربردی، احمد بن حسن، - 746 قمری jārbardī, ahmad ebn-e hasan (- 1346) وابسته به: الشافية فی الصرف؛ ابن حاجب، عثمان بن عمر (570-646) اهدا به: خواجه سعدالدین محمد بن تاج الدین علی ساوی وزیر غازان خان و اولجایتو (سلطان محمد خدابنده) شرح شافیه جاربردی از کتاب‌های درسی در علم صرف می‌باشد و از بدو تألیف تا کنون هماره مورد مراجعه علما و استفاده دانشجویان بوده است. شارح در هنگام شرح به شرح مصنف بر شافیه نظر داشته و مشکلات شافیه و شروح پیشین آن را بدون اطناب ممل و ایجاز مخل حل نموده و دارای مطالبی است که در کتب دیگر کمتر یافت می‌شود. آغاز: بسمله نحمدک یا من بیده الخیر و الجود و لیس فی الحقیقة غیره بموجود و نصلی علی رسولک محمد طیب العرق و العود الموعود بالبعث فی مقام محمود ... انجام: و لم یکتب شی من المعروف بالیاء غیر هذه و هی یلی لامالتها و علی لقولهم علیک و إلى لقولهم إليک و حتی حملاً علیها لانها بمعناها فی الغایة و الانتهاء. چاپ: معجم المطبوعات 670؛ تهران، سنگی، 1271، خشتی؛ آستانه، 1310ق ضمن مجموعه‌ای [دنا 780/6-783 (128 نسخه)؛ معجم المطبوعات 670/1؛ کشف الظنون 1021/2 و ج 2-44؛ مخطوطات اللغوية فی المتحف العراقی ص 42؛ تلخیص مجمع الاداب 74/1؛ الاوقاف العامة موصل 127/4] شرح و حواشی: 1- حاشیة شرح الشافية؛ ابن جماعه، محمد بن ابی بکر (749-819) 2- حاشیة شرح الجاربردی علی الشافیة