شرح التسویة بین الافادة و القبول

● شرح التسویة بین الافادة و القبول / عرفان و تصوف / فارسی š.-ot tasvīya bayn-al efāda va-l qabūl الله آبادی، محب الله، - 1058 قمری allāh-ābādī, moheb-ol-lāh (- 1648) وابسته به: التسویة بین الافادة و القبول؛ الله آبادی، محب الله (- 1058ق) ترجمه و شرح مختصری است بر متن عربی «التسویة بین الافادة و القبول» تألیف خود محب الله آبادی که مؤلف به درخواست بعضی از اخوان باصفا بدان پرداخته است. وی در این رساله درباره وجود، ماهیت و وحدت وجود بحث کرده است و در آن متأثر از آرای عرفانی ابن عربی است و بارها به گفته‌های وی اشاره و استناد می‌کند. وی قطعه‌هایی از اصل را آورده و سپس آنها را ترجمه و شرح نموده است. آغاز: الحمد لمن وحد بكل ما وحد و سجد بكل سجد یعنی ثناء لسانی و محب و اخلاص حنانی و خدمت و طاعت ارکانی مر ذاتی و حقیقی راست که موجود باشد بوجود هر موجود لطیف و کثیف از اینجا است که جنید می‌گوید طلبته فی الصفاء وجدته فی الکدر انجام: ایمان نوری باشد مثل باقی انوار پس عمل بکند مثل باقی انوار بکشف و وجدان تعلق دارند پس درین مضایقه و مکابره نکنید ها انتم هؤلاء حاججتم فیما لکم به علم فلم تحاجون فیما لیس لکم به علم و الله یعلم و انتم لاتعلمون. چاپ: مشار 3: 3215؛ هند، چاپخانه کنزالعلوم، سنگی، وزیری، 32ص (متن عربی همراه با شرح فارسی) [فهرستواره منزوی 6: 107؛ تذکره علمای هند، ص 175]