نسخه آزمایشی پایگاه فهارس نسخه‌های خطی • دربردارنده بیش از ۷۶ هزار اثر و ۴۳۸ هزار نسخه خطی
شناسنامه کتاب‌شناختی اثر

شرح الالفية في فقه الصلاة اليومية

š.-ul-alfīyya fī feqh-iṣ ṣalāt-il-yawmīyya
2 نسخه ثبت‌شده قرن 11 هـ.ق
دارای نسخه اصل (دستخط مؤلف)
مشاهده فهرست نسخه‌ها ↓
/w/38200
شناسه یکتا در پایگاه فهارس: #38200
تاریخ و سده تألیف: نامشخص
مأخذ فهرست‌نویسی:
فنخا، ج 19، ص 97 تا 98
زبان و قالب: عربی
رده‌های موضوعی: فقه
اثر مرتبط / وابسته به: الالفية في فقه الصلاة اليومية = الفيه؛ شهید اول، محمد بن مکی (734-786)

معرفی و مشخصات کتاب‌شناختی اثر (در مأخذ فنخا)

این شرح گویا از ابراهیم سلیمان قطیفی معاصر محقق کرکی و مؤلف خراجیه است. وی با کرکی معارضات بسیار داشته در این شرح نیز از «شارح الفیه» و «بعض الشارحین» یاد و خرده‌گیری‌های تعریض‌آمیز بسیار کرده و او را به «خبط» و «اشتباه» منسوب داشته است. چنان‌که در بحث از موجبات وضوء می‌نویسد: «و قد خبط الشارح هنا و نسب الاصحاب الی ایجاب الوضوء بهذه الاشياء حملا على النوم و الحمل هو القياس و لم يشعربان في المسئلة نص متناقلا في كلام الاصحا و في جمله بحثه مالا محصل له و هو يليق بالتزييف لكن لانطول بذکره». در مسئله علایم حیض می‌گوید: «وادعى الشارح انه لاوجه له الا رواية رواها ابن بابويه في من لا يحضره الفقيه معارضة بمثلها هذا کلامه و لا ازال يداخلنى العجب من جرأته على الاحكام و تصرفه فی وجوه الاستدلال من غير علم بها و انما الذي وجد في الباب...». نویسنده شرح حاضر از شرح یا حاشیه خود بر قواعد بدین‌گونه یاد می‌کند: «و قد حققنا المسئله في ما افدناه على كتاب القواعد فليطلب من هناك ...». مؤلف الذریعه از شرح یا حاشیه قطیفی بر الفیه یاد می‌کند و گوید عنوان‌های آن «قوله» و «اقول» است و در 939ق از تألیف آن فراغت یافته است.
مآخذ و منابع کتاب‌شناسی اثر
دنا 462/6 ذریعه 107: 13، 6 22

متن فنخا (فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا))

● شرح الالفية في فقه الصلاة اليومية / فقه / عربی š.-ul-alfīyya fī feqh-iṣ ṣalāt-il-yawmīyya قطیفی بحرانی، ابراهیم بن سلیمان، - 950 ؟ قمری qatīfī bahrānī, ebrāhīm ebn-e soleymān (- 1544) وابسته به: الالفية في فقه الصلاة اليومية = الفيه؛ شهید اول، محمد بن مکی (734-786) این شرح گویا از ابراهیم سلیمان قطیفی معاصر محقق کرکی و مؤلف خراجیه است. وی با کرکی معارضات بسیار داشته در این شرح نیز از «شارح الفیه» و «بعض الشارحین» یاد و خرده‌گیری‌های تعریض‌آمیز بسیار کرده و او را به «خبط» و «اشتباه» منسوب داشته است. چنان‌که در بحث از موجبات وضوء می‌نویسد: «و قد خبط الشارح هنا و نسب الاصحاب الی ایجاب الوضوء بهذه الاشياء حملا على النوم و الحمل هو القياس و لم يشعربان في المسئلة نص متناقلا في كلام الاصحا و في جمله بحثه مالا محصل له و هو يليق بالتزييف لكن لانطول بذکره». در مسئله علایم حیض می‌گوید: «وادعى الشارح انه لاوجه له الا رواية رواها ابن بابويه في من لا يحضره الفقيه معارضة بمثلها هذا کلامه و لا ازال يداخلنى العجب من جرأته على الاحكام و تصرفه فی وجوه الاستدلال من غير علم بها و انما الذي وجد في الباب...». نویسنده شرح حاضر از شرح یا حاشیه خود بر قواعد بدین‌گونه یاد می‌کند: «و قد حققنا المسئله في ما افدناه على كتاب القواعد فليطلب من هناك ...». مؤلف الذریعه از شرح یا حاشیه قطیفی بر الفیه یاد می‌کند و گوید عنوان‌های آن «قوله» و «اقول» است و در 939ق از تألیف آن فراغت یافته است. [دنا 462/6؛ ذریعه 107: 13، 6؛ 22]

نسخه‌های خطی این اثر

2 نسخه