شرح اسماء الحسنی

● شرح اسماء الحسنی / اسماء الله / عربی š.-u asmā’-il-ḥusnā صدرالدین قونیوی، محمد بن اسحاق، 607-673 قمری sadr-od-dīn qūnīyavī, mohammad ebn-e eshāq (1211 - 1275) شرحی است به گفته مؤلف: «بلسان اهل الذوق و الاشاره من ارباب الهمم العاليه والنفوس الفاضله لا ما وقف عليه اصحاب النظر». قونوی در این رساله برای اسماء حسنی تقسیم‌های خاص آورده است. قونوی قبل از شروع، اسماء خداوند را به مضمرات، کنایات، اسماء نیابه و ... ذکر می‌کند. پس از این مقدمه و توضیحات وارد اصل مطلب در شرح اسماء نکوی خداوند می‌شود. این رساله در کشف الظنون و فهرست مکتبه عاشر افندی ترکیه (نسخه مورخ 865ق) از قونوی دانسته شده اما در ظهر برگ اول نسخه 3546 سی‌دی‌های آستان قدس (نسخه 34349 الازهر) از عبدالقادر بن موسی جیلانی (-561 ق) و نیز از محیی الدین ابن عربی (638ق) و در نسخه گلپایگانی از همدانی دانسته شده است. آغاز: الحمدلله الذی نور سماء الوجود بمصابيح اسمائه الحسنی و فتح ابواب خزائن الجود بمفاتیح صفاته الاسنی ... اما بعد فلما كانت الاسماء الالهيه مواد الكائنات و اصول الممكنات التى لايمكن ظهور عين من اعیان الکون الابهما و قد طال شوقی الی کشف بعض ما امكن من اسرارها و بث ماتيسر من حقائقها لطول استیناسی بتلاوتها كل صباح و رواح ... فاستخرت الذی يخلق ما يشاء ... فلما الهمت و ایدت قيدت ما سنح لى من حقائقها كما اقتضى حكم الوقت بلسان اهل الذوق ... انجام: جعلنا الله ممن لزم الادب عند شهود حقائق اسمائه و صفاته و سعد بنعيم العرفان عند سواطع انوار اسرار ذاته. ربنا لاتزع قلوبنا بعد اذ هديتنا.. [دنا 434/6؛ کشف الظنون: 1034 برو کلمان 1ص 585]