الشافی فی شرح الکافی

● الشافی فی شرح الکافی = شرح اصول الکافی / شرح حديث / عربی aš-šāfī fī š.-il-kāfī = š.-u usūl-il-kāfī قزوینی، خلیل بن غازی، 1001 - 1089 قمری qazvīnī, xalīl ebn-e qāzī (1593 - 1678) وابسته به: الکافی؛ کلینی، محمد بن یعقوب (-329) اهدا به: سلطان العلماء خليفه سلطان حسین بن میرزا رفیع الدین محمد حسینی آملی سپاهانی (1000-1064) وزیر شاه عباس و شاه صفی و شاه عباس دوم تاریخ تألیف: 1057ق؛ محل تألیف: مکه و قزوین این کتاب گزارشی است بر کافی کلینی و تا کتاب الحيض فروع کافی نوشته شده است. مؤلف به اجتهاد خوشبین نبوده و همه خبرهای کافی را هم درست می‌دانسته است و می‌گفت که باید آن را پذیرفت و به کار بست چه اینکه امام زمان آنها را پسندید و درباره آنها گفت: «کاف لشیعتنا» و هر چه در کافی با عبارت «روی» آمده سخن خود امام زمان است. او نماز جمعه را واجب می‌دانست و در همین زمینه با محمد طاهر قمی ستیزه‌ها کرده است. کشیدن تتن را ناروا می‌پنداشت و داستانی در این زمینه با مجلسی دوم دارد. او عمل به فروع را در این زمان از روی علم می‌دانست و جن را منکر بود (همراه با سلطان العلما) و معدوم را ثابت می‌پنداشت (روضات ص 266 و 336 و 729). شکل نخستین را منتج نمی‌دانست و داستانی در این زمینه با آقا حسین خوانساری و ملا میرزای شیروانی دارد و همچنین ترجیح بی‌مرجح را روا می‌پنداشت (قصص العلما ص 191). (دانش پژوه) آغاز: الحمد لله على ما وفقنا للتمسك بالثقلين و لم يجعلنا من الذين نسوا عترة نبيهم في افكارهم في الفروع او احد الاصولين چاپ: تا شرح كتاب التوحید آن در دو جلد با تصحیح محمد حسین درایتی در سال 1388ش، از طرف مؤسسه دار الحدیث و کتابخانه مجلس شورای اسلامی چاپ شده [دنا 321/6- 323 (68 نسخه)؛ الذريعة 6/13] شرح و حواشی: 1- حاشية الشافی فی شرح الکافی