الشافی (مختصر)

● الشافی (مختصر) = الاستیفاء / کلام و اعتقادات / عربی aš-šāfī (mx.) = al-istīfā’ شیخ طوسی، محمد بن حسن، 385 - 460 قمری šayx-e tūsī, mohammad ebn-e hasan (996 - 1069) وابسته به: الشافی فی الامامة و ابطال حجج العامة؛ علم الهدی، علی بن حسین (355-436) تاریخ تألیف: رجب 432ق «الشافی فی الامامة» از کتاب‌های بسیار مهم شریف مرتضی است که در پاسخ مباحث امامت «المغنی» قاضی عبدالجبار معتزلی نگاشته ولی چون شریف مرتضی در آن کتاب بنای پاسخ به گفته‌های معتزلی داشته مباحثش نامرتب و دارای تکرار بوده و مانند کتاب‌های مؤلفین با سبک منظمی نوشته نشده بود، لذا شیخ طوسی در صدد تنظیم آن برآمده و در این کتاب با عناوین «فصل، فصل» مطالب را منظم نموده است. این کتاب را مجلسی دوم در 1097ق تصحیح و حاشیه‌نویسی کرده و درس گفته است. شیخ می‌گوید: «عین عبارات و الفاظ شافی را غالباً حفظ کرده‌ام و در آنجا که به ناچار و برای تکمیل، مطالبی افزوده‌ام نیز از سخنان سید مرتضی در دیگر مؤلفات او آورده‌ام». شیخ در مقدمه کتاب نوید می‌دهد که پس از اثبات امامت (مطلقه) به ذکر ادله امامت یکایک امامان اثنی عشر بپردازد؛ اما برای رعایت اختصار از پرداختن به امامت خاصه صرف نظر کرده و آن را به کتاب‌های دیگر و به کتاب المفصح خویش احالت می‌دهد. آغاز: بسمله الحمد لمستحق الحمد و موجبه وصلی الله علی خیرته من خلقه محمد وآله الطاهرین من عترته وسلم تسلیماً انجام: و نسئل الله تعالی ان یجعل ذلک خالصاً لوجهه مقرباً من ثوابه و مبعداً من عقابه بمنه ان شاء الله تعالی وافق الفراغ ... و الحمد لله. چاپ: ایران، سنگی، 1301ق، رحلی، 184ص (صص296-479)، به دنبال «شافی» [الذریعة 423/4؛ دنا 320/6-321 (34 نسخه)؛ ذخائر التراث العربی الاسلامی 669/2]