سراج المنیر

● سراج المنیر = لمعات = لوامع = سراج منیر / ادبیات، اخلاق / فارسی serāj-ol monīr = lomaʻāt = lavāmeʻ = serāj-e monīr کاشف شیرازی، محمد شریف بن محمد، 1001 - 1060؟ قمری kāšef-e šīrāzī, mohammad šarīf ebn-e mohammad (1593 - 1650) تاریخ تألیف: جمعه پایان ربیع الاول 1032ق کتابی اخلاقی و ادبی است، به نظم و نثر که با عباراتی شیوا نگارش یافته؛ در بیست «لمعه» و یک «خاتمه»: 1. شرایط ادب؛ 2. اظهار حیا؛ ... 4. مناقب عدل؛ 5. محامد احسان؛ 6. حلاوت صبر؛ 7. عذوبت عشق؛ 8 چاشنی محبت؛ 9. مکارم سخاوت؛ 10. محاسن شجاعت؛ 11. مراعات صحبت؛ 12. مرارت ادبار؛ 13. نتایج خاموشی (خاموشی)؛ 14. عزت قناعت؛ 15. آلت طمع؛ 16. ثمره فتوت؛ 17. حسن تدبیر؛ 18. شامت ظلم؛ 19. مذمت خدعه؛ 20. ملامت حسد. آغاز: بسمله ستایش کریمی را که حلیه خلقش زیوریست زیبنده و رشحه حجتش گوهریست ارزنده انجام: درین دم که هستیم باشیم شاد ×× که خواهیم این روز را کرد یاد چاپ: این کتاب با نام همین مؤلف محمد شریف بن شمس الدین محمد مازندرانی نخستین بار به سال 1261ق در تهران سپس به سال 1265ق و 1306ق در بمبئی هند و آنگاه در سال‌های 1270، 1283 و 1314ق در تهران به صورت سنگی چاپ شده است. [الذریعة 161/12 و162؛ نسخه‌های منزوی 1628/2: نشانی 69 نسخه؛ فهرستواره منزوی 491/6-492؛ دنا، ج6، ص74-80]