زبدة الدعوات

● زبدة الدعوات / دعا / فارسی، عربی zobdat-od da‘avāt بحرانی، محمد بن یوسف، ق 11 قمری bahrānī, mohammad ebn-e yūsof (- 17c) نام مؤلف در کتاب مذکور نیست اما الذریعه کتاب را منتسب به «عسگری» از علماء نیمه اول قرن 11 و معاصر با شیخ بهایی (953-1031ق) دانسته و در توضیح آورده است: «و ان العسکری هذا هو الشيخ ابوالحسن محمد بن یوسف البحرانی العسکری من قرى البحرین، المجاز من الشیخ البهایی بثلاث اجازات اولها فی 998 و الثانیه 999 و الثالثه 1000». مؤلف در مقدمه، کتاب را چنین معرفی نموده است: «جوهری چند نفیس از خزاین دعوات مأثوره و فریدی چند لطیف از بحار فواید روایات مشهوره در سلک تحریر و سمط تقریر کشد تا خواص و عوام را به ذریعه آن ذخیره یوم لاینفع مال و لابنون به دست آید پس به عنایت الله الملک المعبود درین ایام شروع در تألیف آن نمود و التزام کرد که آنچه از کتب معتبره انتخاب نماید حرف آخر آن را جهت علامت مرقوم سازد بر این منوال و مصباح صغیر و کبیرت مجمع الدعوات و مهج الدعوات و مکارم الاخلاق ...». آن را مرتب نموده بر یک مقدمه و چهار «فصل» و یک خاتمه: مقدمه در تعریف و ترغیب دعا و بیان شرایط و سبب تعویق حاجتها؛ فصل 1. تعقیبات صلوة یومیه و بعض دعوات ضروریه؛ 2. اعمال روز و شب جمعه و احوال ایام و لیالی متبرکه؛ 3. وصول بسعادات و حصول مرام و دفع بلیات و رفع اسقام؛ 4. جمیع فواید متفرقه و قمع اعادی و ظلمه؛ خاتمه در آداب زیارات مشاهد مقدسه. (وفادار مرادی) آغاز: یا حبیب صفوة المتقین نحمدک و نشکرک ... اما بعد چون بمؤدای آیه اذا سألک عبادی عنی فانی قریب ... [الذریعة 26/12؛ دنا 1218/5-1219 (28 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 463/7]