دیوان محتشم کاشانی

● دیوان محتشم کاشانی / شعر / فارسی d.-e mohtašam-e kāšānī محتشم، علی بن احمد، - 996 قمری mohtašam, ‘alī ebn-e ahmad (- 1588) کلیات اشعار شاعر است که به دستور وی در بستر مرگ توسط تقی الدین محمد کاشانی فرزند شرف حسینی متخلص به «ذکری» در سال 996 ق جمع‌آوری شده است. او اشعار محتشم را در هفت بخش به نام هفت دیوان قرار داده است: 1. قصاید به نام «شبیه»، 2. غزلیات، شبابیه، 3. صبائیه، 4. نظم و نثر، جلالیه، 5. نظم و نثر، نقل عشاق، 6. تواریخ، ضروریات، 7. معمایت. آغاز: قصاید: نفیر مرغ سحر خوان چوشد بلند صدا ×× پرید زاغ شب از روی بیضه بیضا / طلایه دار سپاه جیش که بود قمر ×× ربود رنگ زرویش خروج شاه خطا غزلیات: ای گوهر نام تو تاج سر دیوانها ×× ذکر تو بصد عنوان آرایش عنوانها / در ورطه کفر افتد انس وملک ار نبود ×× از حفظ تو تعویذی در گردن ایمانها چاپ: در ایران و هند به چاپ رسیده است؛ بمبئی، سنگی، 1304، وزیری، 190+1ص [الذریعة 972/9 و 117/15 و 270/8؛ نسخه‌های منزوی 1892/3 و 2514/3؛ مشار فارسی 4119/4؛ ریحانة الادب 225/5- 231؛ دنا 362/5-364]