دیوان صائب تبریزی

● دیوان صائب تبریزی / شعر / فارسی d.-e sā'eb-e tabrīzī صائب تبریزی، محمد علی بن عبدالرحیم، 1016؟ - 1086؟ قمری sā'eb-e tabrīzī, mohammad 'alī ebn-e 'abd-or-rahīm (1608 - 1676) شاعر زاده اصفهان است، در 1034 به هرات و 1039 به کابل و از آنجا به دکن و برهان‌پور رفته و ملقب به «مستعدخان» و «ملک الکلام» گردید و در 1050 در تبریز بوده و لقب ملک الشعرائی از شاه عباس (1052-1077ق) گرفته است. دیوان‌هایی که از او در دست هست با نام‌های جداگانه خوانده شده است. اشعارش مشتمل بر قصاید و غزلیات است که به ترتیب حروف قوافی تنظیم شده است. منظومه‌هایی به نام «فتحنامه قندهار» یا «قندهار نامه» و «محمود و ایاز» دارد. گویند دویست هزار بیت شعر سروده است. آغاز: اگر نه مد بسم الله بودی تاج عنوانها ×× نگشتی تا قیامت نوخط شیرازه دیوانها چاپ: دیوان‌هایی از او در تهران و لکهنو به چاپ رسیده؛ هند، سنگی، 1296، وزیری بزرگ، 716+4ص؛ مدارس، سنگی، 1288-1289، رحلی کوچک، 84+2ص [الذریعة 569/9؛ مشترک پاکستان 910/7: نشانی 85 نسخه؛ نسخه‌های منزوی 2391/3: نشانی 104 نسخه؛ مشار فارسی 2327/2: با نشانی 11 چاپ؛ دنا 241-237/5]