دیوان شکری

● دیوان شکری / شعر / فارسی و ترکی d.-e šekarī شکری هندی، ق 12قمری šekarī hendī (- 18c) کلیات اشعار شاعر است با تخلص «شکر». شاید در آغاز هر قصیده و غزل مناسبت و محل سرودن آن را ذکر نموده است. در این دیوان مرثیه‌ای است که شاعر در مرگ برادر خود امیر نظام که در بندر سورت درگذشته، سروده است. همچنین در آن اشعاری است که شاعر در شهرهای داکا، بنلاپور، راج محل، سرای آجین، بصره، بنارس، برهانپور و هگلی سروده است. در این دیوان اشعاری به ترکی نیز به چشم می‌خورد. شامل: الف: غزلیات (اغلب در استقبال از غزلیات شاعران دیگر) (1پ-44ر)، آغاز: «ای نامور به خطبه حمدت رساله‌ها ×× وی معتبر به سکه نامت قباله‌ها / سور فلک ز مصحف فیض تو سوره ای ×× شمس و قمر در آیه صنعت جلاله ها...»، انجام: «آن رشته که سررشته عمرت با اوست ×× زیبنده او گره چو خال اندر دوست / خواهم چو بهر قرن دهی که یک گرهش ×× بینی که صد و بیست گره در تن اوست»، ب: قصاید، تخمیسات و ماده تاریخ‌ها (44پ-67پ)، آغاز: «مخواه از جمع دولت حشمت و جمشید جاهی را ×× بخواه از بذل نعمت هر چه می‌باید بخواهی را / نگر از حب دنیا زیر بارش گاو و ماهی را ×× در / ابر عرش استغنا ببین حشمت پناهی را ×× که اول پایه نشماری در آنجا تخت شاهی را».