دیوان شریف تبریزی

● دیوان شریف تبریزی / شعر / فارسی d.-e šarīf-e tabrīzī شریف تبریزی، - 956 ؟ قمری šarīf-e tabrīzī (- 1550) دیوان کاملی از سروده‌های او در دست نیست و آن چه از وی مانده، غزلیاتش است. سام میرزای صفوی از دیوان وی خبر داده (تذکره سامی، ص 217) و حسن بیگ روملو می‌گوید: «قصاید و دیوان غزلیاتش مشهور و بر السنه و افواه مذکور ...» (احسن التواریخ، ص 439) و همچنین دیوان غزلیات وی با ترکیب‌بند و چکامه‌اش در هجو و مدح خواجه غیاث الدین علی کهره شیرازی به دست ما رسیده و در عرفات العاشقین اوحدی بلیانی هست. آنچه از او به دست آمده حدود هزار چهارصد بیت است و از او سهو اللسان و بیمار و طبیب هم یاد شده است. آغاز: ای نخل تمنا قد رعنای تو ما را × از پای درافکند تمنای تو ما را / چون چاک نسازیم گریبان که چو لاله × بر خاک نشاند آتش سودای تو ما را / خشم تو ببین تا به چه حدست که از دور × حد نیست نظر بر رخ زیبای تو ما را چاپ: ضمن گنجینه بهارستان، ادبیات فارسی-2 (شعر)، مسلسل 9، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، بهار 1384ش، با تصحیح حسینقلی صیادی [الذریعة 520/9؛ فرهنگ سخنوران 297؛ نسخه‌های منزوی 2379/3؛ مشترک پاکستان 2137/9-2138؛ دنا 221/5]