خزان و بهار

● خزان و بهار / داستان، اخلاق / فارسی xazān va bahār کاشف شیرازی، محمد شریف بن محمد، 1001 - 1060؟ قمری kāšef-e šīrāzī ،mohammad šarīf ebn-e mohammad (1593 - 1650) به خواهش: محمد اسماعیل (برادر کوچکش) تاریخ تألیف: 1060ق یا 1061ق داستان‌ها و حکایاتی را که متضمن آسایش پس از ناراحتی است، با نثر ادبی شیوا گرد آورده است و اشعار فارسی که به کار رفته بنا به گفته مؤلف از خودش می‌باشد، و در اول کتاب حروف «صراط علی حق نمسکه» را که هر کدام رمز یکی از القاب حضرت امیرالمؤمنین (ع) می‌باشد شرح کرده است. بیشتر داستان‌ها از کتاب «الفرج بعد الشده» ابن الجوزی انتخاب شده و بقیه را خود مؤلف گرد آورده است. شامل یک «مقدمه» و چهارده «اساس» و «خاتمه»: 1. صبر، 2. رحم، 3. ادب، 4. طهارت، 5. عبادت، 6. لطف، 7. یقین، 8. حلم، 9. نصرت، 10. مروت، 11. سخاوت، 12. کرامت، 13. هدایت. این کتاب گذشته از رهگذر نثر فارسی در ایجاد امید در انسان‌ها بسیار مؤثر و فرج بعد از شدت را بیان می‌دارد و در هر اساسی حکایات عجیبه‌ای نقل می‌کند که بسی آموزنده است. در خاتمه به احوال خویش می‌پردازد و می‌گوید که پدرش از مردم شیراز بوده است و در کربلا ازدواج کرده و مؤلف این کتاب، در کربلا متولد یافته آن گاه پدرش در سال 1006ق به اصفهان برمی‌گردد و در این سال، مؤلف پنج سال داشته. پس از آن در سال 1010ق با پدر به خراسان می‌رود و در 1029ق به اصفهان برمی‌گردد و در سال 1035ق پدرش به ری می‌رود و در آن جا وفات می‌یابد. همچنین در خاتمه این کتاب آمده است که مؤلف، ادبیات و منطق و کلام را نزد پدرش خوانده و برخی از آثارش را نام می‌برد. آغاز: بسمله چمن آرای فرج بعد از شدت درخزان و بهار روزگار لطف شامل حضرت سبحانی است که ذات کامل انسانی را از وحشت سرای رحم انجام: بتاریخ وی گفت رای رزین xx که «باید خزان و بهار این چنین چاپ: مشار فارسی، ج2، ص1883؛ دارالسلطنه تبریز، سنگی، 1276ق، خشتی، 129ص [الذریعة 151/7 و ج7-251؛ نسخه‌های منزوی 1601/2؛ فهرست نسخ فارسی سن پترزبورک شماره 107 این کتاب بتفصیل معرفی شده است؛ گنج بخش منزوی 915؛ مشترک پاکستان 2315/4: نشانی 4 نسخه؛ فارس شناسی ص91؛ فهرستواره منزوی 436/6-437 و 327/1؛ معجم المؤلفین ج10: 67؛ اعیان الشیعه 45: 222؛ دنا 864/4-866 (85 نسخه)]