حکایت منظوم گرگ و بره و سگ و گربه

● حکایت منظوم گرگ و بره و سگ و گربه / شعر / فارسی hekāyat-e manzūm-e gorg va barre va sag va gorbe صاحب الزمانی، حسن بن جعفر، 1247 - 1315 شمسی sāheb-oz-zamānī, hasan ebn-e ja‘far (1868 - 1936) مثنویی است تمثیلی در بحر تقارب در پند و موعظه و نصیحت به گونه داستان در داستان که ناظم در انتها می‌گوید: «که افسانه بود آن حکایت همه ×× نه سگ بود و گربه نه آن دمدمه / ولی بود در آن بسی پند چند ×× تو آن پندها را همه کار بند». و نیز در پایان داستان، رضا پهلوی را به خاطر برقراری امنیت با سرکوبی کردها، بلوچ‌ها و میرزا کوچک و شیخ خزعل، در قالب نظم مورد تحسین قرار داده است. نسخه ما در واقع چهار تحریر از ناظم می‌باشد که اول و دوم کامل‌تر و دو تحریر دیگر ناقص است و در هر تحریر تغییرات و اصلاحی صورت پذیرفته است. آغاز تحریر اول: «بسمله، اروپای امروزه چه میگوید. حکایت اول، گفتار سگ به گربه که از بام فرود آی و با من دوستی گزین ... حکایات شیرین و اندرز چند ×× بگویم که گیری از آنها تو پند». انجام: «شب و روز باشند در کار پاس ×× که پاس است آسودگی را اساس». آغاز تحریر دوم: «یکی مرد را گربه ای بد سمین ×× سگی کرده او را هماره کمین». / انجام تحریر دوم: «تو چون پهلوی تکیه بر خویش کن ×× ره پاک بیگانه و خویش کن». آغاز تحریر سوم: «دهد لقمه ای گر مرا از تو بیش ×× دلت گردد از غصه و رنج ریش». / انجام تحریر سوم: «طلسم است قلعه جهان سر بسر ×× که پیدا در آن نیست دیوار و در». آغاز تحریر چهارم: «بسمله، حکایت اول، گفتار سگ بگربه که از بام فرود آ ... یکی مرد را گربه ای بد سمین ×× سگی کرده او را هماره کمین». انجام تحریر چهارم: «شود زان دلت شاد و یابی خوش ×× خرد که ترا هست اهل هش».