حکایت پادشاه و گزیدن لب حیات، همسرش

● حکایت پادشاه و گزیدن لب حیات، همسرش = پادشاه و حیات / داستان / فارسی hekāyat-e pādešāh va gazīdan-e lab-e hayāt, hamsar-aš = pādešāh va hayāt حکایتی است بسیار مختصر که در آن، پادشاهی که دو همسر به نام جهان و حیات دارد از آنها می‌خواهد تا بیتی بر بدیهه در مورد خود بگویند. بیت جهان گیراتر می‌افتد و شاه بر لب او بوسه‌ای می‌دهد و در این بوسه خال لب او را می‌گزد و آن را از جای بر می‌دارد. حیات بسیار ناراحت می‌شود و شاه نیز ملول و اندهگین نزد چهار نفر شاعر مقربش می‌آید. آنها که خواجه خسرو دهلوی، عهدی انسی و رونقی هستند علت ملال را از شاه جویا می‌شوند. شاه با قصد آزمودن شاعران، یک جمله می‌گوید: «زاغ از دهن پرید». آنان هر کدام در مورد مقصود شاه شعری می‌سرایند که فقط شعر خواجه خسرو دهلوی منظور را می‌رساند و شاه وی را می‌نوازد: «خالی که بود بر لب و شهد (؟) می‌چکید / هنگام بوسه بود که شه خال را گزید / آیینه ماند بر نظر آن خال را ندید / حیران چنان بماند که زاغ از دهن پرید».