حسن و دل

● حسن و دل / ادبیات / فارسی hosn va del به جز حسن و دل رضی تبریزی و فضولی و فتاحی است. در فهرست توپقاپوسرای و شیرانی لاهور (ج2، ص212) این منظومه از فتاحی دانسته شده که دلیل آنها می‌باید ابیات پایانی مثنوی باشد: سخن دارد زجان سرچشمه نوش ×× سخن جان دارد از من کن سخن گوش / سخن از فتح فتاحی فتوحیست ×× که هر بابی ازو مفتاح روحیست / زهر در مثنوی بسیار گفتند ×× در مدح و غزل بسیار سفتند / ز بحر نظم کس را در زمانه ×× به کف نامد چنین دری یگانه / نیابی در حقیقی و مجازی ×× چنین نوباوه در عشق بازی آغاز: به نام آنک دلها را در آغاز ×× به نام اوست حسن مطلع راز / حکیمی کو جهان را عقل و جان داد ×× زحکم دل بدنها را روان داد ... انجام: چو فیض حسن تست این داده دل ×× قبول [مقبلان را دار قابل] / پی این روضه بستان عالم ×× چو تاریخ تمامش دار خرم [نسخه‌های منزوی، ج4، ص 2772؛ توپقاپوسرای فارسی، ص 229 (یا انتساب به فتاحی)؛ الذریعة 16/7]