حدیث حذیفة بن الیمان فی فضائل على (ع)

● حدیث حذیفة بن الیمان فی فضائل على (ع) / حدیث / عربی hadīt-u ḥuḏayfat-i bn-il yamān fī faḍā'il-i 'alī منسوب به علی بن ابی طالب (ع)، امام اول، - 40 قمری (mansūb be) 'alī ebn-e abī tāleb, emām-e avval (- 661) از علی بن ابیطالب به حذیفة بن الیمان، و سند این مکتوب و گفتگوهایی درباره آن. ماجرای حدیث از این قرار است که: مردم مدائن و انبار از ستم والی شان حرث بن الحکم برادر مروان حکم به ستوه آمده بودند نامه‌ای برای عثمان بن عفان نوشتند و از جور او شکایت کردند وی حذیفة بن الیمان را که مردی وارسته و کاردان بود به ولایت آن سامان منصوب نمود پس از قتل عثمان امیر مومنان علی علیه السلام نامه‌ای برای حذیفه و مردم مرقوم و خلافت خویش را به آنان ابلاغ و دستورات لازم را مبنی بر عدالت و مهربانی با مردم صادر فرمود. حذیفه پس از قرائت نامه به منبر رفت و خدمات امام به اسلام و جایگاه او را نزد خدا و رسول برای حاضران بیان کرد. آغاز: بسمله، قال حدثنا الحسن بن محمد السيرافی ... قال ورد (كذا) عثمان بن عفان مروان بن الحکم و اباه و اخاه من النفى قلد حرث بن الحكم اخا مروان بن الحكم المداين فاقام بهامده فعسف اهلها ... انجام: و امر محمد بن ابی بکران یدخل اخته البصرة فيقيم بها الى ان يصلح امرها ثم يرحلها الى منزلها بالمدينة ففعل و الحمدلله رب العالمين