جهانگیرنامه

● جهانگیرنامه = شاهنامه / شعر / فارسی jahāngīr-nāme = šāh-nāme مثنوی است به سبک شاهنامه فردوسی که شاعر حالات جهانگیر پسر دوم رستم را به طور خیالی و با شخصیت‌های افسانه‌ای شاهنامه فردوسی به نظم کشیده است با این عناوین: رفتن جهانگیر به سوی ری به نزدیک کاوس شاه، خبردار شدن افراسیاب از کشته شدن طلایه به دست جهانگیر، هزیمت شدن کرو از رزم جهانگیر و فرستادن افراسیاب هومان را به جنگ او، رسیدن هومان به نزدیک جهانگیر، رفتن هومان و جهانگیر به درگاه افراسیاب و نوازش نمودن او را، داستان جنگ جهانگیر با ایرانیان، جنگ کردن گیو با جهانگیر و گرفتار شدن گیو بدست جهانگیر، رزم پژن با جهانگیر، درخواست نمودن جهانگیر گیو و پژن و طوس را از افراسیاب، جنگ فرامرز با جهانگیر، گرفتار شدن گرگین به دست جهانگیر، نصیحت زال کاووس شاه را، کشیدن بندیان ایران به بارگاه افراسیاب، آمدن زال به میدان جهانگیر، رسیدن نامه اردشیر از بغداد نزدیک کاوس شاه، رفتن جهانگیر با دلیران ایران به بغداد به یاری اردشیر، رسیدن جهانگیر به بغداد و جنگ کردن با عاد میشینه چشم، رفتن سمندان کبر به رزم جهانگیر، رفتن جهانگیر در ولایت موصل به نزدیک قلعه دیو و جادو، رفتن جهانگیر بسوی بربر به جنگ سقلاب شاه، جنگ کردن قباد بربری با تخار دلاور، جنگ کردن گیو با سپاه سقلاب، رزم بیژن با فرهاد، جنگ کردن سقلاب با جهانگیر و کشته شدن او و شکستن لشکر او بدست جهانگیر. چاپ: این مثنوی در سال 1261 یزدگردی برابر با 1309 ق در مطبعه ناصری در بمبئی به چاپ رسیده با این سرآغاز: بنام جهان آفرین کردگار/ که پذیرفت از نامش عالم قرار. [نسخه‌های منزوی 2752/4، ش 29013؛ حماسه سرایی در ایران از قدیمی ترین عهد تاریخی تا قرن چهارم هجری، صفا ص 324-335]