تذکرة الاولیاء

● تذکرة الاولیاء / تراجم / فارسی tazkerat-ol owlīyā' عطار، محمد بن ابراهیم، 537؟-627 ؟ قمری ‘attār, mohammad ebn-e ebrāhīm (1143-1230) اثر معروف عطار است شامل نود و شش «باب» که در هر باب شرح حال یکی از عرفا آمده است. این تذکره به شکل شرح حال و مناقب و سیره آنان، که بیشتر به سخنان عوام از صوفیه شباهت دارد، تالیف شده است. مؤلف شرح حال بزرگان را با نام مبارک امام صادق آغاز نموده و به نام امام باقر به پایان برده است. عطار در بیان شرح حال عارفان اغلب تحت تأثیر کشف المحجوب هجویری بوده است. از ترجمه آلمانی و اردو و ترکی عثمانی و ترکی فرارود و ترجمه فرانسوی آن یاد شده است. آغاز: الحمد الله الجواد بافضل انواع النعماء المنان باشرف اصناف العطاء ... چون از قرآن و احادیث گذشتی هیچ سخن بالای سخن مشایخ طریقت نیست انجام: و به غایت فصیح اما ترک تطویل کرده معانی آن را به پارسی آوردیم تا مکرر نشود و به جهت تبرک ختم کتاب را ذکر او کردیم این بگفت و جان به حق تسلیم کرد. رضی الله عنه و عن اسلافه ... برحمتک یا ارحم الراحمین. چاپ: تهران، انتشارات صفی علیشاه، به کوشش نیکلسون، ویرایش حسین خلیلی، با مقدمه مرحوم قزوینی، چاپ سوم، 1375ش [دنا 1060/2 (76 نسخه)؛ کشف الظنون 385/1؛ ریحانة الادب 150/4 و 145/4؛ مجمع الاداب فی معجم الالقاب 243/3؛ الذریعة 29/4؛ مکتبة امیرالمؤمنین 106/1 و 107/1؛ فهرستواره منزوی 2060/3] شرح و حواشی: 1- تذکرة الاولیاء (ترجمه)؛ خوجه پاشا، یوسف بن خضر (844-891) 2- تذکرة الاولیاء 3- تذکرة الاولیاء (منتخب) 4- اسرار الابرار و اخبار الاخیار 5- تذکرة الاولیاء (مختصر)