تجوید القرآن الکریم

● تجوید القرآن الکریم / تجوید / فارسی tajwīd-ul qurʻān-il karīm تبریزی، محمد زمان بن محمد طاهر، ق13 قمری tabrīzī, mohammad zamān ebn-e mohammad tāher (-19c) رساله‌ای است مختصری است مشتمل بر 14 «فصل» [بدون شماره] و یک خاتمه: فصل الاول بدانکه عمده ارکان دین نماز است، فصل بدانکه اکثر اشخواص (اشخاص) را دندانها سی و دوتاست، فصل شماره حروف تهجی، فصل در بیان صفات حروف، فصل در بیان صفات عارضی، فصل ... بعضی از حروف را فرعی است، فصل در بیان استعاذه و بسمله است، فصل در بیان احکام هاء و کنایه، فصل در بیان مد، فصل در بیان ادغام صغیر و کبیر، فصل در بیان وقف احکام نون ساکن و تنوین، فصل در بیان احکام میم ساکن، فصل در بیان تفخیم و ترقیق، فصل در بیان وقف، خاتمه در ترجیح قراءت عاصم. مرحوم آقا بزرگ تهرانی در الذریعة، قائل به دو رساله از این مؤلف شده، لیکن چنین به نظر می‌رسد که هر دو نسخه یکی باشند و فقط در یکی از نسخه‌ها، اختصار و تصرفی از سوی کاتبان شده باشد. آغاز: بسمله الحمدلله الذی جعلنا مطيعاً لاحكام القرآن و قاريا لاياته و وفقنا فى الصباح و المساء ... اما بعد اقل خلق ... نظر بخواهش واطاعت بفرمایش یکی از صاحبان صادق انجام: فلق ناس و بعضی تحمید را اضافه نموده باین نحو ادا نماید الله اكبر لا اله الا الله و الله اكبر و لله الحمد تمت چاپ: به سال 1319 ق در ایران به چاپ رسیده است [دنا 828/2 (31 نسخه)؛ الذریعة367/3 و 136/11؛ نسخه‌های منزوی 73/1]