نوایی (؟). مثنوی‌ای است هزل‌آمیز با عنوان «از هزلیات نوائی» که مشخص نشد کدام یک از نوایی‌های مذکور در فرهنگ سخنوران می‌تواند باشد. اما هر چه هست منظور امیر علیشیر نیست که در شعرهای ترکی خود «نوایی» و در اشعار فارسی «فنایی» تخلص می‌کرده است.