الجامع الصحيح

2. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: 387 جلد آخر کتاب و از ابواب البر و الصلة می‌باشد، و در پایان آن، کتاب «العلل» ترمذی افزوده شده؛ خط: نسخ، کا: احمد بن حامد بن سلیمان بن عیسی، تا: جمعه 26 رجب 1226ق؛ مصحح، با نشانی‌های بلاغ، در نسخه اصل که این نسخه از روی آن نوشته شده دارای چند سماع و قرائت بوده بدین تفصیل: جمال الدین ابوالفداء اسماعیل بن علی بن عبیدالله موصلی به تاریخ دهه آخر ماه شوال 595، شیخ اسحاق بن احمد بن مرزبان، ابومحمد عبدالله بن ابوالفضل معروف به ابن العطار صفار به تاریخ 593، جمال الدین ابوالمعالی نصر الله بن سلام حسنی به تاریخ 597، شیخ محمد بن ابی الفرج بن ابی بکر حسینی عثمانی مراغی ساکن مدینه، قاضی خیرالدین سخاوی مالکی، محیی الدین عبدالقادر بن احمد حسنی حنبلی، نورالدین علی بن سعید بن ابی الفتح انصاری حنفی به تاریخ 897، شمس الدین ابوعبدالله محمد بن عبدالرحمن بن محمد سخاوی به تاریخ 898 صورت این سماع‌ها در پایان نسخه منعکس است؛ 25گ، 25سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 1-505]